گروه نجوم تیشتر لشت نشا (گیلان)

گروه نجوم تیشتر گیلان به ارائه خبر علمی با اولویت خبر نجومی می پردازد

معرفی Canon EOS 600D یک دوربین حرفه ای برای عکاسی نجومی و طبیعت

Canon EOS 600D-Kiss X5

Canon EOS 600D-Kiss X5

مشخصات کلی

دوربین دیجیتال کانن ای او اس 600 دی (کیس ایکس 5)
کانن EOS 600D (در آمریکا با نام Digital Rebel T3i و در ژاپن با نام Kiss X5 شناخته می‌شود)، دوربین جدید DSLR‌ این شرکت می‌باشد که پس از دوربین 550D به بازار آمده است و در صدر دوربین‌های سری Entry Level یا سطح مبتدی DSLR‌ های کانن می‌نشیند. در حقیقت 600D را می‌توان همان 60D کوچک شده دانست. از ویژگی‌های این دوربین می‌توان به سنسور تصویر 18 مگاپیکسلی APS-C CMOS، نمایشگر 3 اینچی چرخنده 1,040,000 نقطه‌ای، سنسور Metering یا نورسنج 63 نقطه‌ای (شبیه همان سنسوری که بر روی دوربین 7D استفاده شده)، گستره‌ی حساسیت سنسور یا ISO از 100 تا 6400 و قابل گسترش تا 12,800 و سرعت عکاسی پیاپی 3.7 فریم بر ثانیه اشاره کرد. این دوربین توانایی ضبط ویدیویی 1080p Full HD در 24، 25 و 30 فریم بر ثانیه و 720p HD در 50 و 60 فریم بر ثانیه با دادن تمام قابلیت‌های تنظیمات نوردهی به کاربر را دارد. این دوربین با کیت لنز 18-55 IS II میلی‌متر عرضه می‌شود که از فن‌آوری لرزش‌گیر پیشرفته‌تری بهره می‌برد. در کل 600D تفاوت چندانی در مشخصات اولیه دوربین با دوربین سال گذشته‌ی 550D ندارد و تفاوت را می‌توان در نمایشگر چرخنده، کیفیت بالاتر جزئیات تصویر، محدوده دینامیکی بالاتر و بعضی جزئیات دیگر دید.
مشخصات کلی: دوربین حرفه ای - وزن بدنه 515 گرم
مشخصات حسگر و تصویر: حسگر CMOS با کیفیت 18.7 مگاپیکسل - اندازه 14.9 × 22.3 میلی‌متر
فیلم: ابعاد Full HD - سرعت 30 فریم بر ثانیه
لنز: 18-55 میلیمتر - بزرگنمایی اپتیکال 3 برابر - زوم اپتیکال در حین فیلمبرداری
عکسبرداری: سرعت شاتر از 1/4000 ثانیه تا 30 ثانیه - ایزو اتوماتیک و 100 و 200 و 400 و 800 و 1600 و 3200 و 6400 و (12800 در حالت تقویت شده) - فلاش داخلی (Pop-Up) با برد 13 متر با قابلیت نصب فلاش خارجی (Hot-shoe, E-TTL II) - تکنولوژی تشخیص چهره - تکنولوژی تشخیص لبخند
صفحه نمایش: 3 اینچ با رزولوشن 1,040,000 پیکسل yes
سایر مشخصات: ذخیره بر روی کارت حافظه SD / SDHC / SDXC - باتری یون لیتیوم استاندارد - شارژر باتری
نام ها دیگر : Canon Rebel T3i
Canon EOS 600D-Kiss X5
نقد و بررسی
از نظر ظاهری هم 600D بسیار شبیه به دوربین مدل پیشین خود یعنی 550D می‌باشد و فقط تغییراتی جزئی را شاهد هستیم که آن هم برای سازگاری با نمایشگر چرخنده بوده است. 600D همانند دیگر دوربین‌های سری Rebel یک دوربین نسبتا کوچک با بدنه‌ی پلاستیکی و دستگیره‌ای نسبتا کوچک است. در حقیقت اگر دستان بزرگی داشته باشید این دستگیره به نظرتان خیلی کوچک خواهد آمد. از نظر کیفیت ساخت هم باید گفت که 600D برای رده‌ی کاربرانی که ساخته شده است کیفیت خوبی دارد و کاملا مستحکم می‌باشد. البته نه به کیفیت دوربین‌های پیشرفته‌تری چون 7D یا 60D. در کل کیفیت ساخت آن هم با دوربین‌های پیشین تفاوت چندانی ندارد. همانند دیگر دوربین‌های کانن با سنسور APS-C، 600D هم با تمام لنزهای ساخت کانن از جمله لنزهای EF-EF-S سازگار است. لنزهای EF که فاقد لرزش‌گیر هستند در هنگام اتصال به دوربین باید با نشانه‌ی قرمز رنگ و لنزهای EF-S باید با نشانه‌ی سفید رنگ منطبق شوند.

جایگاه بیشتر کنترل‌ها و دکمه‌ها نیز شبیه به دوربین 550D می‌باشد و اگر هم تغییری رخ داده بیشتر تزئینی بوده است. دکمه‌ی Display به بالای دوربین و کنار دکمه‌ی ISO منتقل شده است تا در پشت دوربین جا را برای دکمه‌ی جدید info باز کند. شکل بعضی دکمه‌ها هم تغییر کرده است تا با نمایشگر چرخنده منطبق شود. در کل عملکرد همه‌ی دکمه‌ها با برچسب‌هایی؛ خیلی خوب نمایش داده شده است. البته به نظرمان آمد که گاهی اوقات سخت می‌توان دکمه‌ها را فشرد. نمایشگر با کیفیت 1,040,000 نقطه چندان متفاوت از نمایشگر 920,000 نقطه‌ای دوربین قدیمی‌تر 500D به نظر نمی‌رسد ولی نسبت تصویر 4:3 آن دقیقا معادل نسبت تصویر سنسور است و بنابراین عکس‌ها کاملا در آن جای می‌گیرند تا دیگر نوارهای سیاه در قسمت بالا و پایین تصویر بوجود نیاید. این نمایشگر پیش از این بر روی دوربین 550D هم تست شده بود. دوربین 600D در حقیقت دومین دوربین DSLR کانن پس از 60D است که از نمایشگر چرخنده بهره می‌برد. مدت نسبتا زیادی به طول انجامید تا کانن به خوبی درک کند که وجود نمایشگر چرخنده به همراه Live view می‌تواند‌ترکیب بسیار خوبی به خصوص برای دوربینی مثل 600D باشد که کاربری عام‌تری دارد. همچنین برای عکاسی در شرایطی که دوربین در زوایایی ناجور نسبت به چشم قرار دارد هم مناسب است.

ما این دوربین را با لنز 18-55mm IS II تست کردیم. یک تفاوت اساسی دوربین‌های کانن با دوربین‌های سونی، المپوس و پنتاکس در این است که این شرکت‌ها سیستم لرزش‌گیر مکانیکی خود را درون لنز قرار قرار می‌دهد. نیکون هم همینطور است. البته این باعث می‌شود که لنزهای لرزش‌گیر دار کانن و نیکون اصولا گران قیمت‌تر باشند ولی اثر لرزش‌گیری تصویر را می‌توان در چشمی‌هم مشاهده کرد. در ضمن سیستم لرزش‌گیر این کیت لنز جدید پیشرفته‌تر از 18-55 IS قدیمی‌است که احتمالا باید کارآمدی بیشتری داشته باشد.
 

ادامه مطلب

احتمال برخورد سیارک آپوفیس با زمین

احتمال برخورد سیارک آپوفیس با زمین

دانشمندان روسی از برخورد سیارک آپوفیس با زمین در سال ۲۰۳۶ خبر دادند، ولی در این هفته اعلام کردند که به زمین نزدیک خواهد شد که متاسفانه احتمال برخورد آن با زمین زیاد هست.

فضانوردان اینترنشنال بیزینس اعلام کردند که اگر این جسم به حد کافی به زمین نزدیک شود، می توانیم درباره آن دوباره تحقیق کنیم. آپوفیس در سال ۲۰۲٩ به نزدیک ترین موقیت می رسد و حداقل٢٩۴۵٠ کیلومتر از زمین فاصله پیدا می کند. دن دوردا دانشمند موسسه تحقیقاتی جنوب شرقی کلورادوپا بار دیگر طرحی را به ناسا عرضه کرد تا فضاپیمایی به نزدیکی این سیارک بفرستند و در مورد آن بیشتر تحقیق کنند. دوردا به نشریه گفت: این یک شانس واقعی برای مطالعه این نوع اجسام است و اضافه کرد که ماموریت کاوش سیارک باید در سال ۲۰۲۱ شروع شود تا در مورد مدار آپوفیس به نتیجه برسند.

منبع: http://ayazastro.com


با گذشت یک سال مریخ نورد روح هنوز با زمین تماس برقرار نکرده . آیا روح مرده است!؟

در تاریخ مطالعات سیارات منظومه شمسی بعضی از سفینه ها و ماهواره ها به مراتب طولانی تر از مدت زمان تعیین شده فعالیت نموده اند. به طور مثال سفینه فضایی اولیس که برای مطالعه قطب های خورشید طراحی شده بود، توانست نزدیک به 17 سال زنده بماند و تصاویر و اطلاعات بسیار خوبی را  به زمین مخابره کند. اما گاهی بعضی از این سفینه ها و روبوت ها زیاد خوش شانس نیستند. دو خواهر روبوتیک بنام های روح و فرصت سالهاست که وادی های خشک و سرد مریخ را به جستجوی نشانه های حیات گذشته مریخ، زیر و رو میکنند.

طی هفت سال گذشته با طلوع آفتاب ابزار علمی این دو مریخ نورد هر روز آرامش سرزمین سرخ را بر هم میزد. اما سال گذشته یکی از این مریخ نورد ها از حرکت باز ماند و هرچه تلاش کرد نتوانست خود را از دام مریخ نجات دهد. در واقع یکی از چرخ های مریخ نورد روح به داخل خاک نرم مریخ فرو رفته بود و روح را زمین گیر کرد.
شاید مریخ این گونه میخواهد با فرستادگان زمین بجنگد و انتقام آرامش برهم خورده اش را بگیرد. تلاش مهندسین ناسا در زمین برای بیرون کشاندن روح به جایی نرسید و روح هنوز با گذشت چندین ماه در همان نقطه گیر افتاده است. از سوی دیگر به علت نداشتن انرژی کافی خورشیدی، روح در واقع به خواب زمستانی فرورفته.

با گذشت یک سال مریخ نورد روح هنوز با زمین تماس برقرار نکرده . آیا روح مرده است!؟

مریخ نورد روح طوری که توسط دوربین مدارگرد اکتشافی مریخ از بالا دیده میشود. عکس از ناسا

نکته اساسی این است که برای کنترل دقیق و داشتن تصویر واقعی از شرایط مریخ نورد ها در سیاره سرخ، نمونه های مشابه این مریخ نورد ها در مرکز کنترل در ناسا وجود دارد. متخصصین مرکز کنترل سعی میکنند با ایجاد شرایط مشابه برای نمونه زمینی روح، پای مریخ نورد روح واقعی را از دام خاک نرم سیاره سرخ بیرون بیاورند.با گذشت یک سال مریخ نورد روح هنوز هم با زمین تماس برقرار نکرده و با نزدیک شدن زمستان مریخی نمی تواند به یک موقعیت مناسبی حرکت کند تا بتواند توسط صفحات خورشیدی خود انرژی کافی جذب کند.تیم کنترل کننده مریخ نورد روح بیش از هشت ماه است تلاش میکند تا با روح ارتباط برقرار کنند. به عقیده آنها شاید با افزایش میزان تابش خورشید در محلی که روح گیر مانده بتوانند روح را دوباره از خواب زمستانی بیدار کنند.

مسئولین مرکز کنترل در ناسا میگویند که با فرارسیدن زمستان در مریخ، اکثر دستگاه ها بخصوص گرم کننده های روح را خاموش نموده بودند. حالا تصور کنید که روح در مقایسه با زمستان های قبلی چه سردی را در سیاره سرخ سپری نموده است. هوای سرد میتواند خیلی از ابزار الکترونیکی روح را صدمه بزند و مانع برقراری ارتباط مجدد آن با زمین شود.

طی چند ماه گذشته مسئولین از روشهای مختلف برای برقراری ارتباط با روح استفاده نمودند و حدس میزنند که با احتمال افزایش انرژی شاید بتوانند روح را از خواب زمستانی بیدار کنند. در واقع تیم کنترل اکنون وارد استراتژی ارتباط شدند و قصد دارند تا بصورت همزمان چندین مشکل روح را رفع نمایند.
جون کالز از دفتر ناسا میگوید " پیام یا دستوراتی را که به روح قصد داریم بفرستیم، این هفته آغاز میشود و باید روی چندین سناریو کار کنیم و تصور کنیم که دستگاه فرستنده روح دیگر کار نمی کند. البته در اینجا کسی دوست ندارد این خبر را بشوند، اما اگر هیچ سیگنالی از روح در یک یا دو ماه آینده نرسد، در آنصورت باید روح را برای همیشه به تاریخ سفر های فضایی به سپاریم. آنگاه تیم مرکز کنترل دیگر اتباطات اش را فقط با مریخ نورد فرصت که همزمان با روح در سیاره مریخ کار میکند، برقرار خواهد داشت."

مریخ نورد روح به تاریخ 4 ژانویه سال 2004 با هدف تحقیق و جستجو به مدت سه ماه بر روی سیاره سرخ فرود آمده بود. مریخ نورد روح و فرصت هر دو تا کنون دستاورد و کشفیات بسیار خوبی در مورد گذشته مرطوب مریخ داشته اند و گفته میشود که این گونه شرایط برای پیداش حیات در سیاره سرخ بسیار مناسب بوده. البته مریخ نورد فرصت سه هفته دیر تر به سیاره سرخ فرود آمده بود.

منبع: kabulsky.com و parssky.com


ژاپنی‌ها آبهای آلوده به رادیواکتیو را مستقیما وارد دریا می‌کنند

ژاپنی‌ها آبهای آلوده به رادیواکتیو را مستقیما وارد دریا می‌کنند

تپکو چند عملیات را با هم آغاز کرده است:‌ نصب یک دیواره استیلی در اطراف نیروگاه در دریا برای جلوگیری از وارد شدن آب‌های به‌شدت آلوده به دریا و از طرف دیگر،‌ تخلیه آب‌های کم‌تر آلوده به درون دریا

بهنوش خرم‌روز:‌ کم‌تر از یک ماه پیش، زلزله بی‌سابقه‌ای در ژاپن و  به دنبال آن، ‌سونامی،‌ به تاسیسات نیروگاه داییچی فوکوشیما در این کشور آسیب رساند و  بحران هسته‌ای در این کشور آغاز شد. مسئولین ژاپن و اپراتور نیروگاه، شرکت انرژی توکیو الکتریک از همان روز در تلاش برای مهار بحران بوده‌اند. آسیب رآکتور شماره 2 باعث آلوده شدن آب‌های جمع‌شده در نیروگاه به مواد رادیواکتیو شده و این حجم عظیم آب‌های آلوده (بیش از 60 هزار تن) ‌ممکن است به آب‌های آزاد سرازیر شود. هنوز کسی نمی‌داند این حجم عظیم آب بر اثر سونامی در گودال‌های زیر رآکتورها جمع شده است یا که این آبی است که برای خنک نگه داشتن رآکتورها روی آن‌ها ریخته می‌شد. توکیو الکتریک اقدامات متفاوتی را برای جمع‌آوری آب‌های آلوده انجام داده است. از طرف دیگر هم می‌کوشد جلوی انتشار بیشتر این آب‌ها در اقیانوس را بگیرد. در همین راستا، از روز شنبه عملیاتی را آغاز کرده که طی آن یک حصار استیلی در اطراف محل آلوده کشیده خواهد شد تا آب‌های حاوی مقادیر بسیار بالای رادیواکتیو به اقیانوس نرسند.

به گزارش وال‌استریت‌ژورنال، اگر چه توکیو الکتریک (یا به اختصار تپکو)‌ موفق شد شکاف رآکتور شماره 2 را مسدود کند،‌ اما نصب چنین حصار مانعی را در آب‌های نزدیک به نیروگاه ضروری می‌داند. آن‌ها می‌خواهند لوله‌ای که آب دریا را به نیروگاه می‌آورد مسدود شود و به دیواره‌های از جنس فولاد زنگ‌نزن هم اکتفا نخواهند کرد، بلکه مانعی از ماده‌ای لجن مانند هم اطراف آن به وجود می‌آورند تا مطمئن شوند که آب آلوده از آب دریا مجزا می‌ماند.

همچنین تپکو تصمیم داشت تا پایان روز شنبه، آب‌های آلوده به میزان کم مواد رادیواکتیو را که بعد از سونامی مانند سیلاب نیروگاه را گرفته‌اند،‌ روانه دریا کند. بدین ترتیب فضای بیشتری برای نگهداری آ‌ب‌های آلوده به سطوح بالای رادیواکتیو در نیروگاه باز می‌شود. با پایان گرفتن این عملیات در آستانه ورود به ماه دوم بحران، ‌تپکو روز یکشنبه به وقت ژاپن (بامداد امروز به وقت ایران)، انتقال آب‌های بسیار آلوده به رادیواکتیو را از رآکتور شماره 2 شروع می‌کند. باید اضافه کرد که بعد از مسدود کردن شکاف، سطح آب در گودال زیر رآکتور شماره 2، 10 سانتی‌متر بالاتر آمده و این نشان می‌دهد که منبع این آب‌ها هنوز به درستی شناسایی نشده است.

تخلیه آب‌های آلوده درون دریا، ‌نه تنها صنعت ماهی‌گیری ژاپن که کشورهای همسایه را تهدید می‌کند و ژاپن تنها توانسته در این زمینه از همسایگان خود عذرخواهی کند. ژاپن بسیار امیدوار است که حجم انبوه آب اقیانوس،‌ آب‌های آلوده را رقیق کرده و سطح مواد رادیواکتیو را به حد مجاز برساند.

همچنین روز شنبه وزیر اقتصاد،‌ بازرگانی و صنعت ژاپن،‌ بنری کاییدا به عنوان اولین وزیر دولت برای دیدار از نیروگاه، بعد از سونامی راهی فوکوشیما شد. سخنگوی این وزارتخانه اعلام کرده که دیدار آقای وزیر برای چک کردن شرایط و بالا بردن روحیه کارکنان بوده است. همچنین آقای کاییدا اعلام کرده که دولت کمک‌های بیشتری به این منطقه خواهد کرد.

این در حالی است که بعد از پس‌لرزه 7.1 ریشتری روز پنجشنبه و خسارت‌های مختصری که به ژنراتورهای دیزلی نیروگاه هیگاشیدوری در آموری،‌ تنها  در چندصد کیلومتری شمال فوکوشیما وارد کرد، آژانس امنیت صنعتی و هسته‌ای ژاپن در خواست پشتیبانی اورژانسی قوی‌تر برای نیروگاه‌های هسته‌ای ژاپن نموده است.

نیروگاه‌های ژاپن به نظر بسیار  امن می‌رسیدند،‌ اما حوادث اخیر لزوم بازنگری کامل در امنیت این نیروگاه‌ها را نشان داد. روز شنبه مقامات ژاپن اعلام کردند که عملیات تخلیه مردم از مناطق اطراف نیروگاه داییچی همچنان ادامه دارد. به نظر می‌رسد تا کنترل کامل بحران هسته‌ای در ژاپن هنوز راه طولانی در پیش است.

منبع: خبرآنلاین


معمای ناهنجاری مدار فضاپیمای پایونیر

معمای ناهنجاری مدار فضاپیمای پایونیر

 

چندین سال است که موقعیت فضاپیماهای پایونیر که 30 سال پیش رهسپار فضا شدند با محاسبات دانشمندان مغایرت دارد و یکی از عجیب‌ترین معماهای کیهان‌شناسی را به نام ناهنجاری پایونیر پدید آورده است.

محمود حاج زمان: متاسفانه دانشمندان برای کسانی که به دنبال توضیحات غیرمادی برای ناهنجاری پایونیر بودند و می‌خواستند پای موجودات فضایی را به میان بکشند، خبر بدی دارند. آخرین بررسی‌ها نشان می‌دهد که انحراف اسرارآمیز کاوشگرهای دوقلوی پایونیر ناسا از مسیر خود، ممکن است ناشی از تابش غیر یکنواخت گرمای آنها در فضا باشد.

به گزارش نیوساینتیست، فضاپیماهای پایونیر 10 و 11 که در دهه 1970 میلادی / 1350 شمسی به فضا پرتاب شدند، در جهت‌های مختلفی رهسپار خارج از منظومه شمسی شدند. همان‌طور که انتظار می‌رفت، به دلیل نیروی جاذبه خورشید سرعت حرکت آنها به تدریج کند می‌شد. با این وجود، شتاب منفی آنها به میزان 8.7 ضرب‌در 10 به توان منفی 10 متر بر مجذور ثانیه، بیش از مقدار پیش‌بینی شده بود. چنین اختلاف شتابی ممکن است خیلی کم به نظر برسد، اما همین مقدار می‌تواند تفسیرهای متفاوتی، از تاثیر انرژی تاریک بر ثوابت طبیعت گرفته تا مفهوم واقعی نیروی گرانش داشته باشد.

اکنون فردریکو فرانسیسکو و همکارانش از موسسه فناوری برتر لیسبون پرتغال، گمان می‌کنند که توضیح مادی‌تری برای این موضوع وجود دارد. آنها این احتمال را مطرح کرده‌اند که گرمای ساطع شده از هر کدام از سفینه‌ها، به طور یکنواخت در تمام جهات منتشر نمی‌شود. افزایش فوتون‌های فروسرخ در یک سمت سفینه می‌تواند باعث وارد شدن نیروی دافعه‌ای شود که این ناهنجاری را توضیح می‌دهد.‌

مطالعه‌ای که در سال 2002 / 1381 توسط جان اندرسون در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا در پنسیلوانیا انجام شد، به این نتیجه رسید که چنین دافعه‌ای تنها می تواند 6 درصد این ناهنجاری را توضیح دهد. اما گروه فرانسیسکو بر روی گرمای ساطع شده توسط اجزای مختلف تمرکز کردند که توسط اجزای دیگر بازتاب می‌شدند. آنها کشف کردند که گرمای ساطع شده از محفظه شش‌گوشه موتور که توسط دیش رادیویی سفینه بازتاب می‌شود، می‌تواند یک نیروی قابل توجه ایجاد کند. مجموع تمام این تابش‌ها و بازتاب‌های حرارتی، ممکن است بتواند توضیحی برای این شدت از ناهنجاری باشد.

اندرسون که اکنون بازنشسته شده، تایید می‌کند که بازتاب‌های گرمایی ممکن است مسئول بیش از 6 درصد از این ناهنجاری باشند، اما شک دارد که تمام این ناهنجاری تنها به این دلیل باشد. وی می‌گوید: «به نظر من هر تخمینی بیش از 25 درصد خیلی بعید است.»

قرار است بر اساس داده‌های جزئی‌تر از این فضاپیماها، تحقیقات جدیدی توسط اسلاوا توریشف در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا انجام شود که نتایج آن اواخر امسال منتشر خواهد شد. حال باید منتظر ماند و صبر کرد تا معلوم شود این آزمایش‌های جدید، چه نتایجی به دنبال خواهد داشت.

منبع: خبرآنلاین


برگزاری همایش و نمایشگاه دو روزه به مناسبت ماه جهانی نجوم در رشت

برگزاری همایش و نمایشگاه دو روزه به مناسبت ماه جهانی نجوم در رشت

 


ناسا فضاپیمای استارداست ، شکارچی دنباله‌دارهایش را نابود کرد

ناسا فضاپیمای استارداست ، شکارچی دنباله‌دارهایش را نابود کرد

 

هفته قبل ناسا فضاپیمای استارداست، یکی از فضاپیماهای خود را به عمد نابود کرد تا از تجربیات به دست آمده طی این مانور، برای بهبود طراحی ماموریت های فضایی آینده استفاده کند.

محمود حاج‌زمان: پنج‌شنبه هفته قبل، ناسا طی آزمایشی که برای کمک به مهندسان برای طرح‌ریزی ماموریت‌های فضایی آینده برنامه‌ریزی شده بود، فضاپیمای استاداست را با سوزاندن آخرین ذخیره سوخت آن عمدا نابود کرد.

به گزارش نیوساینتیست، فضاپیمای استارداست که در سال 1999 / 1378 به فضا پرتاب شده بود، نخستین و تنها فضاپیمایی است که نمونه‌هایی از غبار یک دنباله‌دار را جمع‌آوری کرده است. این فضاپیما در سال 2004 / 1383 از کنار دنباله‌دار وایلد2 عبور کرد و نمونه‌های جمع آوری شده را در سال 2006 / 1385، با استفاده از یک کپسول به زمین فرستاد.

اما فضاپیمای استارداست به پرواز خود ادامه داد. از آنجایی‌که این فضاپیما هنوز سالم بود، ناسا تصمیم گرفت تا از آن مجددا استفاده کند و با تغییر مدار، در 14 فوریه 2011 / 25 بهمن 1389 آن را راهی ملاقات با دنباله‌دار تمپل 1 کرد.

ماموریت دیپ‌ایمپکت ناسا با برخورد به دنباله‌دار تمپل 1 در سال 2005 / 1384، حفره‌ای را در آن ایجاد کرد اما نتوانست تصویری از آن تهیه کند. به همین دلیل وقتی استارداست توانست در طی ماموریت اخیر خود تصاویر این حفره را به زمین ارسال کند، دانشمندان ناسا بسیار خوشحال شدند.

اما پنج‌شنبه هفته قبل ناسا به فضاپیما دستور داد تا در طی یک عملیات انتحاری، باقی‌مانده سوخت خود را بسوزاند. بدون سوخت، سفینه قادر نخواهد بود تا با کنترل جهتش در فضا، صفحات خورشیدی خود را به سمت خورشید نگه دارد. در نتیجه انتظار می‌رود به زودی این سفینه دیگر نیرویی برای ادامه حیات خود نداشته باشد.

حرکت مالیخولیایی
دونالد براونلی از دانشگاه واشنگتن که رییس گروه ماموریت استارداست به مقصد دنباله‌دار وایلد 2 و عضو گروه ماموریت تمپل 1 بود می‌گوید: «این کار واقعا حرکتی مالیخولیایی بود. اما از طرف دیگر، این فضاپیما بیش از طراحی اولیه‌اش دوام آورده بود. استارداست در طول عمر دوازده ساله خود با یک سیارک و دو دنباله‌دار ملاقات کرد.»

اگرچه مصرف تمام سوخت استارداست به این معناست که این فضاپیما اکنون یک زباله فضایی بی‌مصرف است، اما این مانور اطلاعات ارزشمندی را برای ماموریت‌های آینده فراهم کرد.

در جاذبه اندک فضا، اندازه‌گیری سوختی که برای یک فضاپیما باقی‌مانده کار دشواری است. طراحان ماموریت بر اساس مقدار سوخت اولیه فضاپیما و مدت زمانی که موتورهای آن روشن بوده‌اند، سوخت باقی‌مانده فضاپیما را تخمین زدند. پیش از مصرف سوخت باقی‌مانده، طراحان ماموریت می‌دانستند که این فضاپیما تقریبا تمام سوخت هیدروزین خود را مصرف کرده است. آنها تخمین زدند که این فضاپیما سوخت کافی برای روشن نگه داشتن موتورهایش برای مدت زمانی بین 2 تا 10 دقیقه دارد.

شرط‌بندی فضایی
براونلی می‌گوید: «روز پنج‌شنبه در مرکز کنترل در دنور کلرادو، جایی‌که شرکت سازنده این فضاپیما یعنی لاکهید مارتین عملیات استارداست را مدیریت می‌کرد، افراد زیادی جمع شده بودند که هر کدام درباره سوخت باقی‌مانده فضاپیما حدس‌های مختلفی می‌زدند.»

نهایتا کمترین تخمین زده شده درست از آب درآمد. موتورهای استارداست قبل از تمام شدن سوخت به مدت 2 دقیقه و 26 ثانیه روشن ماندند. دانستن این نکته به طراحان ماموریت کمک می‌کند تا محاسبات سوخت را برای ماموریت‌های آینده تصحیح کنند.

آخرین تماس استارداست با زمین روز پنج‌شنبه، در ساعت 23 و 33 دقیقه به وقت گرینویچ انجام شد. پس از آن ناسا به استارداست دستور داد تا فرستنده رادیویی خود را خاموش کند. این کار برای از بین بردن احتمال اندک تداخل سیگنال‌های احتمالی آن، با ارتباطات بین زمین و سایر فضاپیماها انجام شد.

آخرین مانور فضاپیما به نحو آشکاری مدار حرکت استارداست به دور خورشید را تغییر داد و باعث شد که مدار بیضوی آن به مدار مریخ و زمین نزدیک شود، اما در 100 سال آینده احتمال برخورد این فضاپیما با هیچ‌کدام از دو سیاره وجود ندارد. به گفته گروه ماموریت، استارداست در طی این مدت هرگز بیش از 2.7 میلیون کیلومتر به مدار زمین و 20 میلیون کیلومتر به مدار مریخ نزدیک نخواهد شد.

منبع: خبرآنلاین