گروه نجوم تیشتر لشت نشا (گیلان)

هر سال گروه ها و مراکز نجومی سراسر جهان در هفته ای به نام "هفته ی جهانی نجوم" با برگزاری برنامه های ویژه‌ای تلاش می‌کنند این علم را ترویج ‌کنند. در چنین روزهایی منجمان حرفه ای و آماتور زیبایی‌های علم نجوم را با بیان ساده و جذاب به مردم ارایه می  کنند.
امسال نیز ماهنامه ی نجوم و مجموعه تفریحی- ورزشی تله کابین توچال برای گرامی داشت هفته‌ی نجوم برنامه ای یک روزه در بام تهران برگزار خواهد کرد.
ماهنامه نجوم با هدف آشنا کردن مردم با زیبایی های علم نجوم و معرفی زمینه های متفاوت فعالیت های گروه ها و مراکز نجومی این برنامه را برگزار خواهد کرد.
برمبنای تعریف زمان برگزاری روز نجوم (یکی از روزهای تعطیل تقویم هر کشوری که در هفته‌ی نزدیک به نخستین تربیع ماه بین 15 آوریل تا 15 می است.) روز نجوم امسال 8 اردیبهشت، جمعه، انتخاب شده است. این برنامه نیز در روز جمعه از ساعت 10  الی 23 برگزار خواهد شد.
برگزاری برنامه ی روز نجوم در بام تهران بر عهده ی ماهنامه ی نجوم و مجموعه ورزشی-تفریحی تله کابین توچال است.

برخی برنامه های پیشبینی شده برای برگزاری در بام تهران در روز نجوم:

- غرفه های آشنایی با موضوعات متفاوت نجومی؛ شامل:
منظومه ی شمسی، فضا، گذر زهره، ماه، کیهان شناسی، ساعت آفتابی، صورت‌های فلکی و نقشه آسمان، تاریخ علم و رویت هلال
- غرفه ی کودکان
- غرفه ی پرسش و پاسخ
- غرفه های محصولات و خدمات نجومی
- غرفه انجمن نجوم ایران و شاخه ی آماتوری انجمن نجوم ایران
- غرفه های مراکز فعال نجومی
- سخنرانی های کارشناسان نجوم
- پخش فیلم و اسلایدهای آموزشی
- نمایشگاه عکس های نجومی از زمین تا کیهان
- تیم رصد اجرام آسمان با ابزارهای رصدی مستقر در بام تهران

منبع: astronomy.persianblog.ir

این تصویر پرکیفیت از دهانه برخوردی هاجکینز که توسط فضاپیمای مسنجر ثبت شده، نمایی جالب از داخل یک حفره برخوردی و سرنوشت مواد فوران‌یافته بر اثر این برخورد را نمایش می‌دهد.

برآمدگی مرکز این دهانه نشانه واضحی است از منشأ برخوردی این دهانه. دهانه‌های آتشفشانی در مرکز خود حفره دارند، اما در دهانه‌هایی که بر اثر برخوردی اجسام سماوی به‌وجود می‌آیند، بازتاب موج شوک از دیواره‌ها باعث پدیدآمدن برآمدگی در مرکز دهانه می‌شود.

منبع: خبرآنلاین

شبح تابستانی، پدیده‌ای ناشناخته و سرخ‌رنگ در آسمان آمریکای شمالی است که معمولا به‌دنبال رعدوبرق‌های قوی روی می‌دهد. این پدیده تخلیه الکتریکی برفراز ابرهای طوفانی روی می‌دهد و جهت آن به سمت بالا است.

شبح تابستانی (Sprite) تا ارتفاع 90 کیلومتری از سطح زمین نیز روی می‌دهد و به همین دلیل کارشناسان آن‌را پدیده‌ای با منشا فضایی (مانند ابرهای شب‌تاب، شفق قطبی و شهاب‌ها) دسته‌بندی می‌کنند. از آن‌جا که شبح تابستانی با وقوع رعدوبرق مرتبط است، اغلب در تابستان‌ها که رعدوبرق‌ها به وفور اتفاق می‌افتند، دیده می‌شود. اما نخستین شبح تابستانی 2012 در اوایل بهار مشاهده شد! برای مشاهده عکس در ابعاد بزرگ، اینجا را کلیک کنید.

منبع: خبرآنلاین

سحابی سیمیس147، بقایای انفجار ابرنواختری ستاره‌ای سنگین در صورت‌فلکی گاو است که وسعت آن به 150 سال‌نوری می‌رسد. این سحابی حدود سه‌هزار سال‌نوری از زمین فاصله دارد.

مشاهده جزئیات این سحابی عظیم فقط با تلسکوپ‌های بزرگ یا ثبت آن با نوردهی‌های بلندمدت در دوربین عکاسی امکان‌پذیر است.

انفجار ابرنواختری وقتی اتفاق می‌افتد که ستارگان سنگین‌تراز 1.4 برابر خورشید (خود خورشید دوهزار میلیارد میلیارد میلیارد کیلوگرم جرم دارد) به آخر عمر خود برسند و در برابر فشار جاذبه خود تسلیم شده، منقبض می‌شوند. این انقباض شدید انرژی درونی ستاره را به قدری افزایش می‌دهد که بخش قابل توجهی از جرم ستاره در حالتی انفجاری به بیرون پرتاب می‌شود و انرژی عظیمی به شکل نور گسیل می‌شود. در این انفجار که ابرنواختر نامیده می‌شود، درخشندگی مجموعه به چند میلیارد برابر افزایش می‌یابد و تمام کهکشان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

منبع: خبرآنلاین

مفهوم جهان‌های موازی از آن دسته مفاهیمی است که کیهان‌شناسان علاقه زیادی به تئوری پردازی در خصوص آن دارند. با این حال، بسیاری از آنان عموما تمایلی به ارائه اثبات آن ندارند؛ که عمدتا به این دلیل است که اثبات چنین چیزی بسیار دشوار است. اما گروهی از محققان که چند سال قبل نشان داده بودند که چطور ماده می‌تواند بین دنیای ما و دنیاهای دیگر منتقل شود، اکنون گمان می‌کنند که باید بتوانند با استفاده از فناوری موجود این پدیده را در عمل مشاهده کنند. اتفاقی که در صورت وقوع، به تئوری چندجهانی اعتباری دیگر خواهد بخشید. تنها چیزی که این محققان برای این کار نیاز دارند یک بطری نوترون، چند عدد نوترون و یک سال زمان است.
به گزارش پاپ‌ساینس، این آزمایش نیازمند نگهداری بطری نوترون‌ها در وضعیتی فوق‌سرد است، فرایندی که فیزیک‌دانان سالهاست برای اندازه‌گیری سرعت واپاشی نوترون ها انجام می‌دهند. این بطری‌ها –که از مواد معمولی ساخته شده و آکنده از میدان‌های مغناطیسی هستند- قادرند تا این نوترون‌های فوق سرد را به دام بیاندازند و آنها را در چنان سرعت حرکت پایینی نگاه دارند که بتوان نوترون‌ها را مشاهده کرد. فیزیک‌دانان نرخ برخورد این نوترون‌های به دام افتاده را با دیواره ظرف اندازه‌گیری می‌کنند و سرعت کاهش این نرخ را به عنوان سرعت واپاشی نوترون‌ها در نظر می‌گیرند.
در یک آزمایش کامل (ایده‌آل)، واپاشی نوترون‌ها همواره و دقیقا برابر با نرخ واپاشی بتا است؛ اما این اتفاق هیچ‌گاه رخ نمی‌دهد چرا که بطری‌های نوترون ایده‌آل نیستند. به همین دلیل نرخ واپاشی همواره اندکی سریع‌تر است که احتمالا به دلیل آن است که برخی از نوترون‌ها توسط عواملی غیر از واپاشی فرار می‌کنند.
اما شاید هم این طور نباشد. میشل سارازین از دانشگاه نامور بلژیک و گروه کوچکی از همکارانش تصور می‌کنند که شاید این نوترون‌ها به واقع رهسپار دنیای دیگری می‌شوند. از نظر تئوری، آنها قبلا نشان داده‌اند که پتانسیل‌های مغناطیسی به اندازه کافی بزرگ، می‌تواند بستر لازم را برای مبادله ماده میان دنیاهای موازی فراهم کند. آنها در مقاله اخیر خود از داده‌های نرخ واپاشی نوترون استفاده کرده‌اند تا برای احتمال وقوع چنین رخدادی، حد بالایی را تعیین کنند. آنها دریافتند که چنین رخدادی حتی اگر رخ بدهد، بسیار نادر خواهد بود. بر اساس محاسبات آنها احتمال اینکه یک نوترون به درون جهان دیگری بپرد، کمتر از 1 در یک میلیون است.
با این وجود، محاسبات چنین چیزی را کاملا غیرمحتمل نمی‌داند، بخصوص با در نظر گرفتن تعداد نوترون‌های زیادی که وجود دارد. علاوه بر این، سارازین تصور می‌کند که راهی در اختیار دارد تا این پدیده را به صورت تجربی مشاهده کند. هر تغییر در پتانسیل گرانشی باید بر نرخ مبادله ماده تاثیر بگذارد و پتانسیل گرانشی بر روی زمین با گردش سیاره به دور خورشید تغییر می‌کند. کافی است که آزمایش به دام اندازی نوترون را برای یک سال کامل انجام دهید و آنگاه قادر خواهید بود که ببینید در چرخه سالیانه، آیا نوسانی در نرخ واپاشی نوترون وجود دارد یا خیر. اگر این چنین باشد، به آن معناست که نوترون‌ها احتمالا تنها واپاشیده نمی‌شوند، بلکه میان دنیاهای موازی نیز جابه‌جا می‌شوند.

منبع: خبرآنلاین

در این نما از قطب شمال مریخ که توسط مدارگرد شناسایی مریخ ثبت شده، بخش‌هایی برآمده از یخچال‌های کلاهک قطبی را می‌بینید که تصعید یخ خشک، سطح تیره بازالتی زیرین را آشکار کرده است.

کلاهک قطبی شمال و جنوب مریخ، ترکیبی از یخ آب و یخ خشک است که یخ خشک یا همان دی‌اکسیدکربن جامد، سطح رویین را تشکیل می‌دهد. با آغاز زمستان و چگالش دی‌اکسیدکربن جو به یخ خشک، حجم این یخچال‌ها افزایش می‌یابد؛ اما با پایان یافتن زمستان و گرم‌تر شدن هوا، یخ خشک آرام آرام شروع به تصعید می‌کند، یعنی مستقیما از جامد به گاز تبدیل می‌شود. با رفتن لایه‌های فوقانی، سطح زیرین که از شن‌های بازالتی تشکیل شده و تیره‌تر است، نمایان می‌شود.

منبع: خبرآنلاین